ครอบครัวไม่เคยสนใจคำพูดของฉัน

สวัสดีครับ วันนี้ผมจะมาเล่าเกี่ยวกับครอบครัวของผม เมื่อก่อนครอบครัวของผมรวยมากครับ มีที่ดินหลายไร่ แต่เพราะความสุรุ่ยสุร่ายของย่าผม จนทำให้บ้านถังแตก ปู่เสีย เหลือแค่ย่าสองคนแล้วก็ผมครับ พ่อผมเลิกกับแม่ผม พ่อติดคุก แม่ไปมีแฟนใหม่แต่ก็ยังให้เงินผมทุกอาทิตย์ อาทิตย์ละ 200 บ้านของผมเป็นบ้านไม้ยกสูง บ้านโดนปลวกกิน ทุกวันนี้ผมต้องนอนเอาผ้าปูพื้นไม้กระดานนอน ปัจจุบันผมอายุ 14ื ปี ผมเป็นเด็กทุนครับ หลังจากที่พาออกจากคุกพ่อก็ไม่ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับผม พ่อบอกว่าถ้าออกมาจะรักผมและพี่แล้วก็น้องอีกหนึ่งคน จะเลี้ยงดูผมให้ดี แต่พ่อกลับไปหลงผู้หญิงคนหนง ซึ่งอายุเท่าพี่ของผม ซึ่งเป็นสิ่งที่เจ็บปวดมากครับ กับเด็กคนนึงที่มีปมในครอบครัว พ่อหลงผู้หญิงคนนี้มากหาข้าวหาน้ำให้ผู้หญิงคนนี้กิน แต่รักลูกน้อยลง รายได้ของครอบครัว ไม่ถึง 10000 ไหนจะค่าต่างๆ เวลาไปโรงเรียนเพื่อนของผมมีแต่ของดีๆใช้ ผมเป็นคนที่จนที่สุดในห้องครับ บ้านไม่มีแอร์ ไม่มีสิ่งเอื้ออำนวยความสะดวกอะไรเลย ย่าผมมีที่ดินอยู่1ไร่ ท่านจะขายที่ สิ่งที่ผมอยากได้มากที่สุดคือบ้านใหม่ครับ ผมไม่ต้องการอะไรนอกจากบ้าน แต่ย่าของผมไม่ติดเช่นนั้น ย่าของผมจะสร้างบ้านเล็กๆ แล้วเอาเงินไปใช้ส่วนตัว พ่อจะเอาเงินไปประเคนแฟนเขา ซึ่งผมรู้สึกเจ็บปวดมากครับ ทำไมครอบครัวของผมถึงได้แตกต่างจากคนอื่น 😭😭😭 ทำไมพวกเขาไม่คิดว่าคนรุ่นหลังจะเป็นยังไงบ้าง เขาคิดถึงแต่ตัวเอง เขาไม่เคยสนใจความคิดของผมเลย ผมควรจะทำอย่างไรดีครับ ผมเคยถามว่าขอบ้านดีๆได้ไหม ย่าบอกว่าไร้สาระ ผมจะทำยังไงดีครับ